دوستان خوب مثل ستاره های آسمانند حتی اگر آنان را نبینی اما خیالت راحته که هستند
 به کجا چنین شتابان ... ویژه اولین سالگرد زنده یاد مهندس ماشاالله قلی کیانی...

به جای مقدمه...

آن روز گدازه دلم را دیدم
                 خاکستر تازه دلم را دیدم

     وقتی که به روی دوش مردم می‌رفت
                                  تشییع جنازه دلم را دیدم ...

ماشاالله جان...

یک سال گذشت و باغ دلم برگ و بر نداشت  /  من ماندم و شبی که هوای سحر نداشت...
گذشت ایام، هم نتوانست دل های پر از درد و رنج ما را اندکی تسکین دهد. یکسال از پرواز معصومانه ات گذشت و این یک سال را با یاد، اما بی حضور سبز ات چه تلخ و مبهوت به پایان بردیم. 

یک سال است که تو در سفری بی بازگشتی و ما در اشک های هر شب خود شناوریم، بار عظیم این غم جانسوز را بر دوش کدامین سنگ صبور بیاویزیم که این گونه در یک روز تابستانی، مملو از گرما و سکوت شامگاهان با عطر خدا در آمیختی و بر بال فرشتگان در فضای آسمان نشستی، ...

رفتی تا دامن ات از گرد زمین پاک بماند/ آسمانی تر از آن بود که در خاک بماند...

گودرز عباسی

*** 

به نام یگانه هستی بخش جهان ...

وای از آن لحظه که بغض ات در نگاه ات بشکند

    در گلویت زره زره هرم آه ات بشکند

        برکه ای در گوش ماهی این چنین می گفت که...

            تو نمی دانی چه سخت است این که ماه ات بشکند

                معتقد هستم که از مرگ عزیزی سخت تر

                     لحظه ی سختی است که پشت و پناه ات بشکند

                          عشق لبخندی است اما درد آن جایی است که

                                باعث لبخندهای گاه گاه ات بشکنت

                                      باید از شهر پر از یادش گریزان شد، ولی

                                           وای از آن روزی که قلب سر به راه ات بشکند...

***

... روزگار همچنان میگذرد، در چرخه ای دوار گونه اما نامحسوس و زندگی، این مفهوم ناشناخته، پدیده ای است که بشر را برای تمایلات بی حد و مرز و نامحدود خود تا ناکجا آباد به پیش می برد و این بشر، نیلوفر گونه چنان بدور درخت امیال  طنیده میشود که گویی صاحب تام الاختیار این دنیای فریبایی است.

انسان گمان می کند که مفهوم زندگی فقط نفس کشیدن و تپیدن منظم قلب است، که البته در فلسفه ی اولیه ی زندگی این گونه است، چنانکه در امور مادی بین انسان و حیوان تفاوت چندانی در حیات ظاهری نیست بغیر از امتیاز تکلم که آن هم از حکمت، فهم و نزول پروردگار عالمیان است که به بشر به عنوان اشرف مخلوقات عطا فرموده است، بشر در سایه ی قدرت فهم، استعداد، استدلال، تکلم، تعقل و منطق، که خداوند به او داده است، خود را از حیوان متمایز می داند و این وجه تمایز، وظیفه ی بزرگ و خطیری را بر عهده ی انسان می گذارد تا آنجایی که اشرف مخلوقات و نماینده باری تعالی در روی این کره ی خاکی میشود.

امروزه شاهد مدیریت منظم و کلان در کلیات امور این جهان موجود، توسط بشر هستیم ، خداوند بزرگ انسان را خلق کرده و از روح خود در کالبد وی دمیده است و او را نماینده و جانشین خود بر روی زمین معرفی کرده است تا با استفاده از نیروی تفکر و تعقل خدادادی خود دنیا را مدیریت کند.

اما همه این امورات دنیوی به خوبی و با نظمی خاص توسط بشر مادی امروزی، اجرا و مدیریت می شود .

البته انسان توانسته در سایه ی مدیریتی کاملا علمی و تخصصی به تکنولوژی پیچیده و شگفت انگیزی در دنیای خاکی معاصر دست پیدا کند که البته باعث رفاه و راحتی در زندگی مادی خود هم شده است، ولی انسان های واقعی همواره می کوشند تا مفهوم و هدف اصلی زیستن را در عرصه وجودی خود درک نمایند، اما بدون شک در مسیر پر پیچ و خم زندگی، افرادی موفق خواهند شد که علم و عمل، ایده و عقیده را با هم در آمیزند و این خاصه ی مردان و زنانی است که لباس دنیا را برای خود تنگ میدانند و امور دنیا را برای پس انداز آخرت انجام میدهند که بدون شک زنده یاد مهندس ماشاالله قلی کیانی نمونه بارزی از این خیل عظیم است ...

مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک

چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم         

گودرز عباسی

***

دل نوشته ی زنده ﯾﺎﺩ ﻣﻬﻨﺪﺱ ﻣﺎﺷﺎﺍﻟﻪ ﻗﻠﯽ ﮐﯿﺎﻧﯽ:

ﻣﻦ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺒﺴﻢ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻓﻘﺮ ﻭ تنگ دﺳﺘﯽ ﺧﻼصه ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﺍﻡ ﻫﺮ ﮔﺰ ﺁﺯﺍﺭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺩﻣﯽ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ... ﮐﻮﺷﯿﺪﻩ ﺍﻡ که ﺍﺭﻣﻐﺎﻥ ﺁﻣﺪﻧﻢ ﻓﺮﯾﺎﺩ ﺷﺎﺩﯼ ﻓﻘﯿﺮﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺭﻓﺘﻨﻢ ﺩﺭﺩﯼ ﺟﺎﻧﮑﺎﻩ ﺑﺮ ﭘﯿﮑﺮ ﻧﺤﯿﻒ ﯾﺘﯿﻤﺎﻥ، ﭘﺎﺱ ﻣﯿﺪﺍﺭﻡ ﺁﯾﯿﻦ ﺁﺭﺍﺳﺘﻪ ی ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﯼ ﻭ ﺭﺍﺳﺘﯽ ﺭﺍ ﻭ ﺑﺮ ﺑﻠﻨﺪﺍ ﺑﺎﺭﻭﯼ ﺑﺮﺍﻓﺮﺍﺷﺘﻪ ﯼ ﺑﺎﻭﺭﻫﺎﯾﻢ, ﭘﺮﭼﻢ ﺳﻪ ﺭﻧﮓ ﻋﺸﻖ، ﻣﺤﺒﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﯽ ﺍﻓﺮﺍﺯﻡ.

ﻣﻦ ﺑﺎ قلم ام ﻋﻬﺪﯼ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﻡ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ ﭘﯿﻮﻧﺪ ﺑﻬﺎﺭ ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﮐﻪ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﻣﺼﻠﺤﺖ نکنم ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮ ﭘﻬﻦ ﺩﺷﺖ ﺳﻔﯿﺪ ﺩﻓﺘﺮﻡ ﺟﺰ ﺑﻪ ﺭﺍﺳﺘﯽ ﻭ ﺩﺭﺳﺘﯽ ﺟﻮﻻﻥ ﻧﺪﻫﺪ.

ﻗﻠﻢ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺧﺪﺍﯼ ﺭﺍ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺑﺸﻨﺎﺳﻢ, ﺑﺮ ﺳﯿﻨﻪ ﯼ ﺳﻮﮔﻨﺪﮔﺎﻫﺶ ﺟﺰ ﺑﻪ ﻧﯿﮑﯽ، ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﺍﯼ ﺟﺎﺭﯼ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﺳﺎﺧﺖ، ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺑﺎﻝ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ ﻭ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺭﺍ ﻭ ﭼﻨﺎﻥ می خوﺍﻫﻢ ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻬﺎﯾﯽ ﺗﺮﯾﻦ ﻧﻘﻄه ﭘﺮﻭﺍﺯﻡ, ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﯼ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻭﻃﻨﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻦ ﺍﺯ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺗﻌﺮﯾﻔﯽ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻡ، ﺑﺮ ﯾﮏ ﺑﺎﻡ ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﻫﻮﺍ، ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﺗﺒﻌﯿﺾ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ ﺣﺘﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﺮﻣﯿﻢ ﺷﮑﺴﺖ ﺷﺎﻫﯿﻦ ﺗﺮﺍﺯﻭ، من ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻡ دارم ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﺧﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﻤﺮ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺗﺮ، ﺍﮔﺮ در ﺭﺍﻩ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺣﻖ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﻪ ﭘﺸﯿﺰﯼ ﻧﻤﯽ ﺍﺭﺯﺩ ... ﻭ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺟﺰ ﺑﻪ ﺑﯽ ﺗﺎﺛﯿﺮﯼ ﺗﻌﺒﯿﺮ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ.                                      ﻣﺎﺷﺎﺍﻟﻪ ﻗﻠﯽ ﮐﯿﺎﻧﯽ

 

 

ﺳﻼﻡ ﻣﺎﺷﺎالله ﯾﻢ...

ﺗﻮ ﺭﻓﺘﯽ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ، ﺟﻤﻠﻪ ی همیشه گی ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺳﺨﺖ ﺑﻪ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ می گفتم،ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ می شنوم، ﺁﺭﯼ ﻣﯿﮕﻮﯾﻨﺪ " ﻗﻮﯼ ﺑﺎﺵ" ﺩﺭﺳﺖ ﺷﻨﯿﺪﯼ ﺑﻪ ﻣﻬﺪﯼ می گویند ﻗﻮﯼ ﺑﺎﺵ

ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﻪ ﻗﻮﯼ ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺑﯽ کسی مان از تو ﺁﻣﻮﺧﺘﻢ، ﯾﺎﺩﻡ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺩﯼ ﻣﺎﻩ 1385 آن ﺷﺐ ﺑﺎﺭﺍﻧﯽ، ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺒﯽ ﮐﻪ ﭘﺲ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺗﻼﺵ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺍﺿﯽ ﮐﺮﺩﻥ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻦ ﺁﻣﺪﻧﺖ ﺑﻪ ﻋﺮﺻﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ، ﺗﻨﻬﺎ ﯾﮏ ﯾﺎﺭ ﭘﯿﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ‏(ﺣﺠﺖ‏)، ﻭ ﺍﻣﺎ ﺗﻼﻗﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺖ، ... ﺁﻩ ... برادرم، ﻟﺒﺨﻨﺪ ﭘﺮ از ﻣﻬﺮﺕ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻭﺝ سختی ها ﻧﻮﯾﺪ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼ ﻣﯿﺪﺍﺩ، ﮐﺠﺎﺳﺖ؟؟؟ ! ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﮕﻮﯾﻨﺪ ﻗﻮﯼ ﺑﺎﺵ، ﻣﻦ ﮐﻪ ﻗﻮﯼ ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﻓﻘﺮ ﻭ تنگ دستی و نداری ﺗﺎ ﺭﻭﺯﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ ﻭ بی حساب می بخشیدی، ﺍﺯ ﻓﺮﺍﺯ ﻭ ﻓﺮﻭﺩ با تو ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﻡ . ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺩﺭ ﺭﮐﺎﺑﺖ ﻭ ﺩﺭ ﭘﻨﺎﻫﺖ ﺑﺎ ﻫﯿﭻ ﺑﻪ ﺟﻨﮓ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺭﻓﺘﻢ ﺁﺭﯼ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﺝ ﺧﻨﺠﺮ ﺧﻮﺭﺩﮔﯽ ﻭ ﻣﺠﺮﻭحیت ﺩﯾﺮ ﺁﻣﺪﻡ ﺍﻣﺎ ﺑﺎ ﺑﺎﻝ ﺗﻮ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﺮﺩﻡ، ﻣﮕﺮ ﻧﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﺯندگی ات ﮐﻪ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻭ ﺭﻓﯿﻘﺖ ﺩﺭ ﻻﺑﻪﻻﯼ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ به همه گان ﺩﺭﺱ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﻣﯿﺪﺍﺩ؟ ﻣﮕﺮ ﻧﺒﻮﺩ ﺑﺮﺍﺩﺭﯼ ﮐﻪ ﻗﻠﻢ ﻭ ﻗﺪﻡ ﻭ ﮐﻼﻣﺶ ﻧﺎﻓﺬ ﻭ ﭘﯿﺮﻭﺯﯼ ﺑﺨﺶ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ "ﻗﻮﯼ ﺑﻮﺩﻥ" ﺭﺍ در مثنوی عشق و به بلندای تاریخ بودنمان عاشقانه ﺑﺮﺍﯾﻢ می سرود؟.

ﻣﮕﺮ ﻧﺒﻮﺩ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ می گفت ﺑﺎﻭﺭﺕ ﺩﺍﺭﻡ ﻭ ﻫﺮ ﺟﺎ ﺑﺎﺷﯽ ﺩﻟﻢ ﻭ ﺧﯿﺎﻟﻢ ﺭﺍﺣﺖ ﻭ ﺩﻏﺪﻏﻪ ﺍﻡ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ؟ ﻣﮕﺮ ﻧﺒﻮﺩ ﺁﻧﮑﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﺵ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺻﻔﺤﻪ ﺩﻝ ﺭﻓﯿﻘﺶ ﺣﮏ ﻣﯿﮑﺮﺩ؟ ﻣﮕﺮ ﻧﺒﻮﺩ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﯽ ﺑﯽ ﺣﺴﺎﺏ ﻭ ﮐﺘﺎﺑﺶ، ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺍﯾﺜﺎﺭﺵ به ما آموخت ﮐﻪ ﺭﻭﻧﺪﻩ و جاری ﺑﺎﺷﯿﻢ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺩ؟ ﻣﮕﺮ ﻧﺒﻮﺩ ﻧﻮﺟﻮﺍﻥ ﺷﺠﺎﻋﯽ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﻗﻮﻡ ﺭﺍ ﺩﻟﮕﺮﻡ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﻭ ﺧﺎﻃﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺁﺭﺍﻡ؟ ﻣﮕﺮ ﻧﺒﻮﺩﯼ ساربانی برای ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺧﺴﺘﻪ ﺩﻻﻥ، ﺷﺎﻋﺮی برای بغض های نهفته در گلو، ﺻﺪﺍﯼ برای شکست ﺳﮑﻮت های سهمگین، ﺯﺑﺎنی برای نابیوسان و ﺑﯽ ﺯﺑﺎﻧﺎﻥ، ﭘﻨﺎهی برای ﺑﯽ ﭘﻨﺎﻫﺎﻥ، ﺳﺨﻨﺮﺍنی برای ﮐﻢ ﺳﺨﻨﺎﻥ و ﯾﺎﻭﺭی برای ﺑﯿﮑﺎﺭﺍﻥ و نیازمندان ... ﻣﮕﺮ ﻧﺒﻮﺩﯼ ﻣﺎﺷﺎالله؟ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ، ﺭﻓﯿﻘﻢ، ﻫﻤﺮﺍﺯﻡ، ﻫﻤﺮﺍﻫﻢ، ﭘﺸﺘﻢ، ﻣﺸﺘﻢ ... ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺸﻨﻮﻡ " ﻗﻮﯼ ﺑﺎﺵ"... برادرم برخیز و لحظه ای سر از خاک بردار و بگو که من درس چگونه زیستن را از تو آموختم... حالا ﺗﻮ ﺑﮕﻮ «ﺑﺮﺍﺭ» ... ﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﺑﻮﺩﯼ ﻣﺜﻞ ﮐﻮﺩﮐﯿﻢ ﺳﺮﻣﺸﻖ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﻣﯿﻨﻮﺷﺘﯽ ... ﺑﺎﺑﺎ ﺁﺏ ﺩﺍﺩ ... ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺑﻨﻮﯾﺲ ﺗﺎ ﻣﻦ ﺑﺨﻮﺍﻧﻢ ... ﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﻣﺜﻞ ﺩﯾﺮﻭﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩ، ﺑﺎ ﺩﯾﺪﻥ ﻧﺎﻣﺖ ﺑﺮ ﺻﻔﺤﻪ ی ﻣﻮﺑﺎﯾﻠﻢ ﺩﻟﻢ ﮔﺮﻡ صدای دلنوازت می شد ... ﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ ﻣﻬﻨﺪﺱ ﭼﺮﺍ ﻧﯿﺎﻣﺪﻩ ﻭ ﻣﻦ ... ﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﻭ ﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﻭ ﺍﯼ ﮐﺎﺵ ...

ﻣﯿﺪﺍﻧﻢ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩﻥ ﻧﺒﻮﺩﻧﺖ ﺭﺍ ﻭ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﻣﺪﻥ ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ ﺭﺍ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﯽ ... ﺍﻣﺎ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﺣﺮﻓﺖ ﺭﺍ ﮔﻮﺵ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﺩﺍﺩ، ﭼﻮﻥ ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﭼﻮﻥ ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ ﮐﻤﺮﻡ ﺭﺍ ﻣﯿﺸﮑﻨﺪ، ﻭﻟﯽ ﻣﻦ این حقیقت ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﻡ که ﮔﻮﺍﻩ ﺑﻮﺩﻥ تو باشد، ﺑﻮﺩﻧﺖ ﺩﺭ ﺩﻟﻬﺎ ﻭ ﯾﺎﺩﻫﺎ، ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮﻫﺎ ﻭ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎ، ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻦ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ... و برای من حقیقت این است.

ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﮐﺘﺎﺏ ﺯﻧﺪﮔﯿﺖ ﺭﺍ ﻭﺭﻕ ﻣﯿﺰﻧﻢ ﻭ ﻣﺸﻖ ﺷﺒﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﺮﻣﺸﻖ ﻫﺎﯾﺖ ﻣﯿﻨﻮﯾﺴﻢ ... ﺁﺭﯼ ﻗﻮﯼ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺧﻂ ﺑﻪ ﺧﻂ ﺯﻧﺪگی ات ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺍﺳﺖ ... .ﻗﻮﯼ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﻮﺩ ﺑﺮﺍدﺭﻡ، ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﯿﮕﻔﺘﯽ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﺎﺷﯽ ﺧﯿﺎﻟﻢ ﺭﺍﺣﺖ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﻭﺭﺵ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ ﻭﻟﯽ ﺗﻮ ....

ﻣﻦ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﻓﺸﺎﺭ ﻭ ﻇﻠﻢ ﻧﺎﺷﯽ ﺍﺯ ﺗﺮﺱ " ﭘﻮﺗﯿﻦ ﻭ ﮔﯿﻮﺗﯿﻦ " ﻭ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺸﯿﻨﯽ ﻭ ﺭﯾﺎﺿﺖ ﺳﯿﺎﺳﯽ- ﺍﺩﺍﺭﯼ، ﯾﻮﺳﻔﻢ! ‏(ﻣﺎﺷﺎاللهﯾﻢ‏) ﻗﻮﺕ هفتاد ﺳﺎﻝ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻢ، ﭘﺲ ﻗﻮﻝ ﺑﺪﻩ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺧﯿﺎﻟﺖ ﺭﺍﺣﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻦ ﻫﻢ ﻗﻮﻝ ﻣﯿﺪﻫﻢ " ﻗﻮﯼ ﺑﺎﺷﻢ" ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ «ﺑﺮﺍﺭ» ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻧﺒﺎﺵ من هستم ...  ﻣﻬﺪﯼ ﻗﻠﯽ ﮐﯿﺎﻧﯽ ﺁﺑﺎﻥ  1393

***

و اما ...

ﭼﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻮﻫﺴﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺩﺭ ﺳﺎﯾﻪ ﺳﺎﺭ ﺍﻣﯿﺪﺵ ﺁﺭﻣﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺑﻪ ﻗﻌﺮ ﺩﺭﻩ ﻣﺮﮒ سقوط می کند؟ ﮐﺪﺍﻣﯿﻦ ﻣﺮﺛﯿﻪ ﺍﺩﺍ کننده ی ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﻏﻢ ﺧﺸﮑﯿﺪﻥ ﭼﺸﻤﻪ ﺍﻣﯿﺪﯼ ﮐﻪ ﺭﻓﻊ ﻋﻄﺶ ﺍﺯ ﺗﺸﻨﮕﺎﻧﯽ ﺑﯽ ﺷﻤﺎﺭ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ؟ ﮐﺪﺍﻡ ﻣﻮﯾﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺪ بسرﺍﯾﺪ ﮔﺮﺍﻧﯽ ﻏﻢ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻠﺒﻠﯽ ﮐﻪ ﻣﺎﯾﻪ ﺻﻔﺎ ﻭ نکهت ﺑﺴﺘﺎﻥ زندگی ﺑﻮﺩ؟ ﮐﺪﺍﻡ ﺯﺑﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﮔﻮﯾﺪ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ ﺧﻮﺍﻥ ﺳﺨﺎﻭﺗﯽ ﮐﻪ هیچ ﮐﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺎ ﺍﻣﯿﺪ بیرون ﻧﻤﯽ ﺭﻓﺖ؟

ﭼﻪ ﺑﮕﻮﯾﯿﻢ ﺩﺭ ﻫﺠﺮﺍﻥ ﺁﻧﮑﻪ ﻧﻪ ﺳﻨﮓ ﺻﺒﻮﺭ ﮐﻪ ﮐﻮﻩ ﺻﺒﻮﺭ ﻏﻢ ﻫﺎﯼ ﻫﻤﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻗﺼﻪی ﻏﻢ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﺎ ﮐﺲ ﻧﻤﯽ ﮔﻔﺖ ﺗﺎ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻫﻤﻪی ﻧﺎﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩ؟

ﭘﺮ ﮐﺸﯿﺪﻥ ﻣﺎﺷﺎﺍﻟﻪ ﺿﺮﺑﻪ ﺍﯼ ﻫﻮﻟﻨﺎﮎ ﺑﻪ ﭘﯿﮑﺮ ﺷﻬﺮ ﺍﻧﺪﯾﻤﺸﮏ ﻭ ﻗﻮﻡ ﻟﺮ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩ، ﺍﯾﻦ ﺳﺨﻦ ﺑﻪ ﻫﯿﭻ ﻭﺟﻪ ﺍﻏﺮﺍﻕ ﻧﯿﺴﺖ ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﺎﺷﺎﺍﻟﻪ ﮔﻨﺠﯿﻨﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ ﻫﻮﺵ ﻭ ﺯﮐﺎﻭﺕ ﻭ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻭ ﺳﺨﺎﻭﺕ ﺑﻮﺩ، ﻣﻦ ﮐﻤﺘﺮ ﮐﺴﯽ را ﺩﯾﺪﻩﺍﻡ ﮐﻪ ﺍﯾﻨﻬﻤﻪ ﻭﯾﮋﮔﯽ ﻫﺎﯼ ﺟﻮﺭﻭﺍﺟﻮﺭ ﺭﺍ ﯾﮏ ﺟﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ .

مهندس ﻣﺎﺷﺎﺍﻟﻪ ﻗﻠﯽ ﮐﯿﺎﻧﯽ ﻣﺼﺪﺍﻕ ﺭﺍﺳﺘﯿﻦ «ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﻮ ﯾﮑﺠﺎ ﺩﺍﺭﯼ» ﺑﻮﺩ. ﺍﺯ مهندس ﻣﺎﺷﺎﺍﻟﻪ ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺗﺶ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﻭ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻗﻮﻡ ﻃﻮﻣﺎﺭﻫﺎ ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪﯾﻢ ﻭ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪﯾﻢ ﺍﮔﺮ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ، ﺍﮔﺮ تنهای مان ﻧﻤﯽ ﮔﺬﺍﺷﺖ، ﺍﮔﺮ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺳﯿﺎﺣﺖ ﺩﺭ ﺩﯾﺎﺭ ﺑﺎﻗﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﯾﺎﺿﺖ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻓﺎﻧﯽ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﺩ .

ﻗﻮﻡ ﻟﺮ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﯽ ﻧﻈﯿﺮﺵ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ. ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩ ﻧﻤﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ ﮔﻨﺞ ﺗﺪﺑﯿﺮﺵ، ﺍﺯ ﺷﻢ ﻣﺪﯾﺮﯾﺘﺶ، ﻭ ﺍﺯ ﻣﻐﺰ ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﺍﯾﺪﻩ ﺍﺵ ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻨﺪ ﺷﻮﯾﻢ، ﺧﯿﻠﯽ ﺯﻭﺩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎﺷﺎﺍﻟﻪ ﺑﺮﻭﺩ، ... ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﭼﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﺤﺮﮔﺎﻩ ﻧﯿﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻗﺪﺭ ﻧﺸﻨﺎﺳﯽ ﻣﺎﻥ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﯽ ﮐﻤﺘﺮﯾﻦ ﻫﺸﺪﺍﺭﯼ ﯾﺎ ﮔﻼﯾﻪ ﺍﯼ ﺭﺧﺖ ﺳﻔﺮ ﺑﺮ ﺑﺴﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻮﯾﺮ ﻫﺠﺮﺍﻧﺶ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺗﺎ ﺑﯽ ﻣﺪﺩ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺗﺎ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﺍﻧﯽ ﺩﺭﺍﺯ ﮔﻤﮕﺸﺘﻪ ﻭ ﺣﯿﺮﺍﻥ ﺑﺎﺷﯿﻢ .

ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩ بزرگ که ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺩﻫﻪ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺵ ﺑﻮﺩ، ﻧﻪ ﭘﺴﺘﯽ ﺩﺍﺷﺖ، ﻧﻪ ﻣﻘﺎﻣﯽ، ﻧﻪ ﻋﻀﻮ ﺭﺳﻤﯽ ﺟﻨﺎﺣﯽ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺭﺳﺎﻧﻪﺍﯼ پشت سرش ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻋﺘﻼﯼ ﻧﺎﻣﺶ ﺑﮑﻮﺷﺪ، ﺍﯾﻦ ﭘﺮﺳﺶ ﺭﺍ، ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻔﺘﻦ ﺳﺎﺩﻩ ﻧﯿﺴﺖ، ﻧﯿﺎﺯﻣﻨﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﭘﮋﻭﻫﺶ ﻫﺎﯼ ﺩﺍﻣﻨﻪ ﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻔﻬﻤﯿﻢ ﻣﺸﯽ ﻣﺎﺷﺎﺍﻟﻪ ﭼﻪ ﺑﻮﺩ؟ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺯﯾﺴﺖ؟ ﺍﻓﻖ ﻓﮑﺮﯼ ﺍﺵ ﭼﻪ ﻭﯾﮋﮔﯽ ﻫﺎﯾﯽ ﺩﺍﺷﺖ؟، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻓﺘﻨ اﺶ ﺳﯿﻞ ﺍﺷﮏ ﺳﺮﺍﺯﯾﺮ ﺷﺪﻩ است، ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﯾﺎﺭﺍﯼ ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻮﻩ ﻏﻤﺶ ﻧﯿﺴﺖ، ﻭ ﻧﺒﻮﺩن اﺵ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺩﻝ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺭﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ و حضور حدود هفتاد هزار نفر جمعیت مشتاق در تشییع پیکر پاکش را چگونه می توان معنا کرد.

ﻣﻦ ﺷﺨﺼﺎ ﻏﺮﻭﺏ ﻣﺎﺷﺎﺍﻟﻪ ﺭﺍ ﻣﺼﺪﺍﻕ ﻫﺠﺮﺕ ﻣﻐﺰﻫﺎ ﻭ ﺭﻭﺡ ﻫﺎ ﻭ ﻭﺟﺪﺍﻥ ﻫﺎ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﺍﻣﺎ ﻧﻪ ﻣﻐﺰﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﺍﻣﻦ ﺩﯾﮕﺮ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ ﭘﻨﺎﻩ ﻣﯽ ﺑﺮﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺎﺷﺎﺍﻟﻪ ﮔﺴﺘﺮﻩ ﺯﻣﯿﻦ ﺭﺍ ﺗﻨﮓ ﯾﺎﻓﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺩﯾﺎﺭ ﺑﺎﻗﯽ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ: «ﺍﻟﺪﻧﯿﺎ ﺳﺠﻦ ﺍﻟﻤﻮﻣﻦ ﻭ ﺟﻨﺖ ﺍﻟﮑﺎﻓﺮ». و ﻧﮑﺘﻪ ﺁﺧﺮ... ﺍﯾﻦ ﺍﻋﺠﻮﺑﻪ ﻟﺮ، و ﺍﯾﻦ ﺍﺑﺮﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﻗﺪﺭ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﯿﻢ، ﻣﺎﺷﺎﺍﻟﻪ ﻫﺎ ﺯﯾﺎﺩ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ، ﺍﯾﻨﺎﻥ ﺗﺤﻔﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﻟﻬﯽ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﺎﺳﭙﺎﺳﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﯿﺮﻧﺪ ﺯﻭﺩ ﺑﻪ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺧﺎﻟﻘﺸﺎﻥ ﺑﺮ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻧﺸﺎﺍﻟﻠﻪ ﺍﺯ ﻋﺮﻭﺝ ﻣﺎﺷﺎﺍﻟﻪ ﺑﯿﺎﻣﻮﺯﯾﻢ ﮐﻪ ﻗﺪﺭ ﺩﺭﺩﺍﻧﻪ ﻫﺎﯾﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻤﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺪﺍﻧﯿﻢ .

ﺑﯿﺎ ﺗﺎ ﻗﺪﺭ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺑﺪﺍﻧﯿﻢ / ﮐﻪ ﺗﺎ ﻧﺎ آﮔﻪ ﺯ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﻧﻤﺎﻧﯿﻢ .

ﺩﮐﺘﺮ ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﺭﺿﻮﯼ

***

شعر زیبای صدیقه میری عضو شورای شهر اندیمشک در سوگ زنده یاد

مهندس قلی کیانی

مهر است

ولی نمیدانم کدامین تند باد پاییزی

دل هایمان را از مهرت بی نصیب کرد

درد غریبی،

پشت پلک های شهر وزیدن گرفته است

انگار یکی چشمان مان را کور می کند

قصه نمی گویم...

دلتنگی یک شهر را روایت می کنم

شاید تو را ندانستیم...

که بودی...؟ چه کردی...؟

حلالمان کن...!

اعتراف میکنم،

پای جوانمردیت بوسیدن داشت

اعتراف میکنم

حنجره ی آتشینت

ستایش بر انگیز بود

اعتراف میکنم

بعد از تو شعله ی جسارت

رو به سردی می گراید

چقدر دلتنگ پژواک خوش صدایت هستم...

آنگاه که حنجره ای

برای فریاد های خفته بود

که هنوز بر دیوارهای شهر طنین انداز است

میخواهم دور خاطرات ات بگردم

شاید شناسنامه ی مرام و معرفت را بیابم

دردی به وسعت غیرت ات در دلم زبانه می کشد

زجری به اندازه مردانگی ات وجودم را می بلعد

چه بی صدا رفتی برادر؟!

چگونه نبودن ات را باور کنم؟!

گوشه ای از دلم سیاه پوشت میماند...

دریغ از ارغوان...

نفرین بر تابستان...

***

چند رباعی در سوگ زنده یاد مهندس قلی کیانی

سروده: گودرز عباسی

از داغ تو خون شد دل و جان و جگرم

دست و قلم و کاغذ و شعر و هنرم

از جامعه ی داغ تو خون شد جاری

زان روز که رفتی و شکستی کمرم

 

تو رفتی و این ایل و تبارم در سوگ

کاشانه و خانه و حصارم در سوگ

گفتی که شتابان نرو ای مرد ستبر

چون برق گذشتی و قرارم در سوگ

 

 تو نقطه ی پایان کدامین متنی

یا جوهر جوشان کدامین متنی

در حاشیه ی صفحه ی این دفتر غم

تمثیل نمایان کدامین متنی

 

گفتی به کجا چنین شتابان ، رفتی

گفتی که شتر نران شتربان ، رفتی

گفتم به شتاب  می روی گفتی ، نه

ایلی به عزا ، سر به گریبان ، رفتی

***

خبر در گذشت ماشالله قلی کیانی یکی از شوک آور ترین خبرهایی بود که در چند سال اخیر شهرستان اندیمشک را تحت تاثیر قرار داد و خیل عظیمی را متاثر کرد یا به سوگ نشاند، حضور حدود هفتاد هزار نفر جمعیت در مراسم تشییع جنازه مهندس، آن هم در آن هوای گرم و نفس گیر گواه صادقی بر این ادعاست.

هدف از این نوشتار تکریم و اضافه گویی که معمولا پس از در گذشت افراد در جامعه صورت می گیرد نیست، مصونیت از خطا و اشتباه خاص در چهار چوب دستورات معصومین سلام الله علیهم است. اما دامنه جغرافیایی و تنوع افکار و طبقاتی افرادی که در این مراسم حضور پیدا کردند یا متاثر شدند به قدری قابل توجه است که نمی توان به آن نپرداخت.

علاوه بر ساکنین شهرستان اندیمشک (از دورترین نقاط بخش الوار تا بخش مرکزی) از استان ها و شهر های دیگر نیز افرادی در مراسم حضور یافتند یا پیام تسلیت فرستادند. در کنار حضور شهر نشین ها روستاییان وعشایر قرار داشتند، همه قومیت ها و طوایف ساکن در شهرستان حضور داشتند. صاحبان افکار و سلایق مختلف سیاسی عقیدتی از این فقدان متاثر شدند، شخصیت های سیاسی در سطوح مختلف شهر، استان و کشوری یا در مراسم حضور یافتند یا پیام تسلیت فرستادند مانند پیام دکتر محمد رضا عارف و جمعی دیگر از مقامات کشوری به این مناسبت.

سوالی که همواره در ذهن مخاطب به وجود می آید این است که زنده یاد مهندس ماشالله قلی کیانی چه ویژگی داشت که این گونه مورد توجه قرار گرفت و چرا لایه های مختلف اجتماع از درگذشت وی به این وسعت متاثر شدند؟ به نظر نگارنده ایشان شناخت و درک بالایی از لایه های مختلف اجتماع و توانایی زیادی در بر قراری ارتباط با افراد مختلف داشت به این خاطر ایشان با نسل ها و طبقات مختلف جامعه ارتباط بر قرار می کرد و از شکاف هایی که در جامعه وجود دارد، مانند شکاف بین نسل های مختلف سنی، شهرنشین با روستایی و عشایری، یا افراد تحصیل کرده و روشنفکر با توده جامعه عبور کرده بود و یکی از ضعف های نخبگان و روشنفکران که عدم توانایی در برقراری ارتباط با بدنه جامعه است را نداشت، این خصیصه باعث شده بود تا طیف وسیعی از لایه های مختلف اجتماع با ایشان در ارتبا باشد و یا از وی شناخت داشته باشند، از طرفی سخاوت و مهربانی و اهمیتی که ایشان برای دیگران قائل بود یا اهتمامی که برای حل مشکلات دیگران به کار می بست از وی چهره محبوبی در جامعه ساخته بود، از سوی دیگر فعالیت های پویایی در عرصه های اجتماعی و سیاسی داشت، از کمک های خیریه، تا حل و فصل اختلافات فردی و عشیره ای و تلاش برای جلوگیری از اعدام متحمینی که اصولا مجرم نبودند و فقط از تیر قضا مدارک بر علیه شان موجود بود و حضور مستقیم و غیر مستقیم اما مستمر در صحنه های سیاست شهرستان اندیمشک داشت که بررسی آن خود مقال و مجالی دیگر می طلبد.

بدون شک فقدان و جای خالی ماشالله قلی کیانی همواره احساس خواهد شد چه در میدان سیاست و چه در عرصه های گوناگون اجتماعی، ایشان پلی بود بین لایه های مختلف جامعه.

نگارنده: محسن عاقل میررضایی

***

نمی‌دانم دو فصلِ چون دو قرن از هجران تو را چگونه شرح دهم! نمی‌دانم از کابوس هولناک نبودت در این دو فصل بگویم یا از ندبه‌های بیقراری ‌گاه و بیگاه ام! نمی‌دانم از خاطرات شیرین‌ات بگویم یا از دلتنگی‌های مداوم ام!... اما راهی نیافتم جز اینکه دست به قلم شوم تا شاید این سطور بی‌جان، بیقراری سال نو ی بدون تو را اندکی تسکین دهد، سال نو یی که متفاوت اما در کنار تو آغاز شد، در کنار مزار و تمثال خندان اما بی جان حک شده بر پیشانی مزارت و همراه آه و ناله و گریه‌های بی قراری من، برادران و دوست داران ات... آری! همه آمده بودند تا با تو سال را تحویل بگیرند و در کنار تو باشند، آمده بودند تا نخستین لحظات نو بهار خود را با تو باشند و به یاد لحظات شیرین با تو بودن ناله فغان و ماتم سر دهند تا که شاید مرهمی بر دلتنگی های هر روزشان باشد... آری! نبود دلیر مردی از تبار سخاوت، صداقت، صراحت، شجاعت، غیرت، مردانگی و مهربانی آنقدر سخت و جانکاه است که اندیشیدن و مرور خاطرات با او بودن تاب و توان را از آدم می‌رباید.

حال که تقدیر و مشیت الهی ما را از وجود سراسر مهرش بی بهره کرد بر آن شدم تا در نخستین و غمگین‌ ترین نو بهار نبودن اش یادی از یار غارم، زنده یاد مهندس ماشاالله قلی‌کیانی کنم، دلیر مردی از جنس مردم که یاد و خاطره اش برای همیشه در ذهن مردمان این شهر خواهد ماند...                              

آرمان آرمان‌مهر

***

اول فروردین 1394

هان اى شاملو! اى احمد! ای خالق ان شعر زيبا کجایی.. ؟ که دوباره از ان کوه بلند براي مان بسرائى... دل مان تنگ ان روزگار است، تنگ ان کوه بلند ان سرا پا همه پند ... حيف نيستى و نمي دانى که ان کوه ما مصداق شعرت بود هر گز نلرزيد از غرش ارابه ی سنگين زمان، به حقيقت مي دانست کاه بودن ننگ است ..اما همچون کاه سبک بال بود قدم هايش استوار هدف اش مشخص بود، يادش بخير وقتى که با ان صداى رسايش مى گفت هان اى کوه بلند اى سرا پا همه پند دلم تنگ ان روزگار است ... استاد شاملو دلم تنگ آن روزگار است...

رهایم نمیکند این آفتاب سگ شده ی مردادی! که تابستان گذشته همه اش مرداد بود.

هر روز که به روز واقعه نزدیک می شوم چیزی درونم را می تراشد صدایش را بیشتر می شنوم...نمی خواهم باور کنم که این  کابوس را پایانی نیست، می خواهم باور کنم که باز لبخند ات را با همین چشم ها می بوسم... وا دردا که تا هستم گوشه ی از دلم سیاه پوشت می ماند...دریغ از ارغوان، نفرین بر تابستان...

***

ایل سکا...

تقدیم به ایل بزرگ سکوند

ای نسل سکاهی تبار ای ایل سکوند

ای در تو هیبت آشکار ای ایل سکوند

در سر زمین خون و ایثار و حماسه

فصل بلند افتخار ای ایل سکوند

جنگندگی ،دلدادگی ،دشمن ستیزی

دست بلند اقتدار ای ایل سکوند

مهمان نوازی ،دلنوازی ،عشق ورزی

ای در عطوفت چون بهار ای ایل سکوند

آیینه ای سیقل شده در سینه ی تو است

ای سنگ آیینه تبار ای ایل سکوند

هم علم و دانش ،هم کنام استقامت

ای کوه سبز و استوار ای ایل سکوند

صوت سکوت سلسله ،فریاد زاگرس

چون اسب سرکش در بهار ای ایل سکوند

در مهر چون پروانه و در خشم آتش

هم چون زلال جویبار ای ایل سکوند

در دشمنی هم با عدالت ،پایمردی

مردان روز کار و زار ای ایل سکوند

ترس و توهم نیست در قاموس این ایل

شیران نجد روزگار ای ایل سکوند

تاریخ سرشار از اصالت داری تو است

سینه به سینه در نظار ای ایل سکوند

نام ترا در برگ زرینی ز تاریخ

دیدم نوشته زر نگار ای ایل سکوند

جان و سر و دست و قلم با هم هماهنگ

تا تو بمانی بر قرار ای ایل سکوند

من ایلیاتی زاده ای سکوند تبارم

این ام نشان افتخار ای ایل سکوند

***

سروده زیبای زنده یاد مهندس قلی کیانی و جوابی که عباسی به تاثیر کار زیبای مهندس سروده است ...

زنده یاد ماشاالله:

م دل تنگ تیاکه عسریتم

هنی هم محو سیل آخریتم

د پهنا آسمون صاف احساس

مه مات بی تکون خال ریتم

 

عباسی:

سی تیه عسریت افسرده حالم

چی عشق دس براری تو زلالم

خدا کرده نصیوم تا قیامت

شو روز د فراق تو بنالم

***

(سوگواره ایل...) که به گویش لری و در سوگ شیر مرد لر، زنده یاد مهندس ماشاالله قلی کیانی سروده شده

دلم ها دی کنه چی چال زغالی

چَشَم چی چشمه سار نو گلالی

همیشه بی تو ، پاییزه بهارم

گل عشق تونه کجا بکارم

بیا ، خوو و خیالم مرده بی تو

گل باغ دلم پژمرده بی تو

دلم تش و دو چَشَم شط خینه

کسی داغ گرو چی م نوینه

پیچسه د هوا بیت بد آهنگ

همه ایل تبارم سی تو دل تنگ

زمین د زیر پا سیت بی قراره

پرنده پر زنه ، داغ تو داره

تموم لرسو وا بختیاری

د داغت سوختنه کر دیاری

د چله پرسی چی تیر آرش

د چشَم جُرسی، خین سیاوش

قَدَم ماه حلال برمیاته

امیدم برق تیز چشیاته

د گُنل سیل بکو تا چش دیاره

هَمَش سی دَنگ برنوت بی قراره

و یاد بردکر ملک گلاله

و یاد ازگنه وا دم گوساله

د سرگه تا نیله تا تنگ چنار

همه دار و دیارش سیت عزادار

شیر سوز و ستبر تنگوونی

چی دونسم که تو ایقه گرونی

تو رتی تنگوو بی کس و کاره

کربوزو کسی بعد تو ناره

کجا رتی گرون ایل سکون

غبارن سی تو زاگرس تا دماون

تو وا رنج سفر م داغ دیری

کر شیر قلی حیفه بمیری

***

پیام تسلیت جمعی از اصلاح طلبان خوزستان

جمعی از اصلاح طلبان شمال خوزستان پیام تسلیتی به مناسبت درگذشت مهندس ماشالله قلی کیانی صادر کردند:

«یا ایتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیته" مرضیه»

دریغا شیر، آهن، کوه مردان که تو بودی، دریغ از تو و نای تو، های ما و فریاد و حریف درد های ما تو بودی، دریغ از حرف های نا گفته و ُدر های نا سفته، دریغ از صورت نیلی ایل، دریغ و صد دریغ که آتش به کار غم افتاده است و ساربان بی مروت مرگ رانده است و ما مانده، دریغ که مهر با ما بی مهری کرد و گلوی آسمان از بغض لبریز شد.

آری برادر، هوا پاییزی و چشمان ما بارانی است چه بگوییم؟ هم اندیش، هم قطار، هم تبار …، که داغ تابستانه ای در پسین روزهای شهریور دوباره بر دل ما نشست، دو باره تهاجم اشک و آه این بار غم بی تو شدن به شهر ات حمله کرد کاش بودی تا این سهمناک سیل حادثه را با قهقه مستانه ات به سخره میگرفتی، میدانی و می دانیم تو به مرگ هم خندیدی که حاشا حاشا هر گز از مرگ هراسیده باشی هر چند که دستانش را شکننده تر از ابتذال می دیدی. خوش بخواب فرزند خوش اندیش اندیمشک زنده باش، زنده باش، و زنده باش که پروازت را به خاطر خواهیم سپرد.

احزاب و اصلاح طلبان شمال خوزستان

پیام تسلیت خبر گزاری ایلنا، مدیریت استان خوزستان به مناسبت اولین سالگرد عروج زنده یاد مهندس ماشاالله قلی کیانی

حافظا دیدی که کنعان دلم بی ماه شد

عاقبت با اشک غم کوه امیدم کاه شد

گفته بودی یوسف گمگشته باز آید ولی

یوسف من تا قیامت همنشین چاه شد

مشیت الهی بـر ایـن تعلق گرفـته است کـه بهار فرحناک زندگی را خـزانـی ماتم زده بـه انتظار بنشیند، این بارزترین تفسیر فلسفـه آفـرینش در فـراخـنای بـی کران هـستی و یـگانه راز جـاودانگی اوسـت.

اولین سالگرد عروج برادر عزیز و مردمی، زنده یاد مهندس ماشاالله قلی کیانی را به مردم شهید پرور و غیور اندیشک و جامعه ی نخبگان و احزاب سیاسی و فعالان عرصه های اجتماعی و ایل بزرگ سکوند، خصوصا خانواده محترم و داغ دیده این عزیز، تسلیت عرض نموده و برای ایشان از درگاه خداوند متعال مغفرت، برای سایر بازماندگان صبر جمیل و اجر جزیل خواهانیم.

دفتر خبرگزاری ایلنا، مدیریت استان خوزستان

***

تقدیرنامه

ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻫﻨﮕﺎﻣﻪ ﻓﺮﯾﺎﺩﻫﺎﺳﺖ

ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ ﯾﺎﺩﻫﺎﺳﺖ

ﻭﻗﺘﯽ ﺭﻓﺖ ﺩﺭ ﺑﺮﻫﻮﺗﯽ ﺑﯽ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺪﻡ، ﺯﻣﯿﻦ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﯿﺮﻩ ﻭ چشم هایم ﺑﯽ ﻧﻮﺭ ﺷﺪ، ﻣﻦ ﻭ ﻣﺎ ‏(ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ‏) ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺭﺳﯿﺪﯾﻢ ﻭﻟﯽ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﺁﻧﮑﻪ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺩﺭﺩﻡ، ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﺗﺠﻠﯽ ﭘﺮ ﺷﮑﻮﻩ ﻣﻬﺮﺗﺎﻥ، ﺩﺭ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺗﻠﺦ، ﺑﻪ ﻣﻦ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﻧﯿﮑﯽ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ «سعدیا ﻣﺮﺩ ﻧﮑﻮ ﻧﺎﻡ ﻧﻤﯿﺮﺩ ﻫﺮﮔﺰ»

ﺁﺭﯼ... ﺍﻧﺪﻭهناکم و ﺯﺑﺎﻥ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻦ ﺷﮑﻮﻩ ﻫﻤﺮﺍهی تان ﺩﺭ ﺳﻮﮒ ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ، ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯿﺘﻮﺍﻧﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﺳﭙﺎﺱ ﻭ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺳﭙﺎﺱ از حضور گرم حامی تان ...          ﻣﻬﺪﯼ ﻗﻠﯽ ﮐﯿﺎﻧﯽ

 ***

دلم م نه و تیت وش بوو وری رو                     

نهی وش به بیا نمونه تا شو

دل نازک دلم شیشه گل اووه                         

د مرگ آرزویام هیچی سیش نو               

|+| نوشته شده توسط گودرز عباسی در دوشنبه نوزدهم مرداد ۱۳۹۴  |
 لرستان در گذر تاریخ و تمدن...

 

لرستان پيش از تاريخ:

بنا به عقيده بسياري از باستان شناسان دنیا، لرستان از چهل هزار سال پيش به وسيله ی اقوامي كه «به علت نداشتن خط» هويّت آنها ناشناخته مانده است، دارای سکونت بوده است.

در آن دوران که «ماقبل تاریخ» نامگذاری شده است، انسان های پيش از تاريخ در شكاف هايي كه در قسمت های پر درخت كوهها حفر مي شد و يا غالبا در يكي از غارها يا پناهگاه هاي سنگي متعدد زندگي می كردند و از طريق شكار و جمع آوري دانه هاي وحشي امرار معاش مي نمودند.

بطور كلي بازمانده هاي فرهنگي جوامع بشری پيش از تاريخ در لرستان بيانگر آن است كه اين جوامع به تدريج مراحل تكامل فرهنگي را از جمله، دوره ی پارينه سنگي، ميان سنگي، نوسنگي و... را تا دوره ی شهر نشيني پشت سر گذاشته اند.

بدين ترتيب لرستان از نظر باستان شناسي يكي از مراكز مهم دنیا به شمار میرود، زيرا از جمله معدود سرزمين هايي است كه انسان براي اولين بار به اهلي كردن حيوانات و نباتات پرداخته يا به عبارت ديگر زندگي ده نشيني و كشاورزي را كه لازمه ی پيدايش تمدن است، آغاز كرده است، بنابر این می توان گفت مردم لرستان اولین اقوامی بودند که در دنیا دارای تمدن بودند.

 

|+| نوشته شده توسط گودرز عباسی در سه شنبه بیست و یکم بهمن ۱۳۹۳  |
 داغ بزرگ ایل
در سوگ برادر عزیزم  مهندس ماشاالله قلی کیانی

دلم ها دی کنه چی جال زغالی

چَشَم چی چشمه سار نو کلالی

همیشه بی تو ، پاییزه ب،هارم

گل یاد تونه کجا بکارم

بیا ، خوو و خیالم مرده بی تو

گل باغ دلم پژمرده بی تو

دلم تش و دو چََشَم شط خینه

کسی داغ گرو چی م نوینه

پیچسه د گوشم بیت بد آهنگ

همه ایل تبارم سی تو دل تنگ

زمین د زیر پا سیت بی قراره

پرنده پر زنه ، داغ تو داره

تموم لرسو وا بختیاری

د داغت سوختنه کر دیاری

د چله پرسی چی تیر آرش

د چشَم جُرسی، خین سیاوش

قَدَم ماه حلال برمیاته

امیدم برق تیز چشیاته

د گُنل سیل بکو تا چش دیاره

هَمَش سی دَنگ برنوت بی قراره

و یاد بردکر ملک گلاله

و یاد ازگنه وا دم گوساله

 

د سرگه تا نیله تا تنگ چنار

همه دار و دیارش سیت عزادار

شیر سوز و ستبر تنگوونی

چی دونسم که تو ایقه گرونی

نرو که تنگوو بی کس و کاره

کربوزو کسی بعد تو ناره

کجا رتی گرون ایل سکون

غبارن سی تو زاگرس تا دماون

تو وا رنج سفر م داغ دیری

کر شیر قلی حیفه بمیری

 

|+| نوشته شده توسط گودرز عباسی در پنجشنبه بیست و چهارم مهر ۱۳۹۳  |
 یک رباعی...
121

سرمست توام  سیر بانو امشب

لب از لب من نگیر بانو امشب

سرشار شدم از کنش عطر تن ات

هی لب سر لب بگیر بانو امشب

 

بنشین و به بوم عشق ترسیمم کن

با رنگ گل و بنفشه تحکیمم کن

از فاصله ی بی تو شدن  افتادم

با معجزه ی هنر تو ترمیمم کن

|+| نوشته شده توسط گودرز عباسی در یکشنبه نوزدهم مرداد ۱۳۹۳  |
 چند رباعی عاشقانه...
رباعی

کاشکی شهد لب ات در لب من جاری بود

کاشکی آب و عطش را کمی همکاری بود

کاش تا حال و هوای دل ما بارانی است

رأی و تدبیر دل ات با دل من آری بود

 

تا آیه ی چشم ات به دلم نازل شد

پیغمبر مرسل نگاه ات دل شد

در هر ورق لب ات کتاب است شگرف

دین دلم از مکتب تو کامل شد

 

بر شانه ی تو هزار راز است بانو

سجاده ای از سوز و گداز است بانو

تا مؤمن شانه های تو من هستم

آغوش تو محراب نماز است بانو

 

بانو تو مرا غرق بضاعت کردی

این عاشق مرده را شفاعت کردی

گفتم که همیشه عاشق ات می مانم

بر مرگ دو باره ام ارادت کردی

 

سجاده به روی سینه ات فرش کنم

با بال تو پرواز, سوی عرش کنم

وقتی به نماز وصل قامت بستم

بر کشته ی عشق ات طلب «ارش» کنم

 

بگذار که از عشق تو سرشار شوم

از شرقی چشمان تو بیمار شوم

از شوق شرنگ لب خود مستم کن

انگشت نمای سر بازار شوم

|+| نوشته شده توسط گودرز عباسی در شنبه هجدهم مرداد ۱۳۹۳  |
 چند رباعی سطحی و فی البدائه
 

مرا در باغ دل صد لاله رویید

هزاران زنبق و آلاله رویید

سر پیچ دلم با یک نگاهت

دو جنگل نرگس آزاده رویید

 

من آغوش ترا کم دارم امشب

به زیر پلک ها غم دارم امشب

مرا مهمان چشم ات کن که بی تو

غم و درد فراهم دارم امشب

 

سراسر شعرهایم از تو جاری

تمام کارهایم از تو جاری

بزن، بشکن،«منی»دیگر نمانده است

سرورم تا تو را با بی قراری


به یغما می بری بود و نبودم

بزن خنجر تو بر این تار و پودم

بکش خطی از اینجا تا به خورشید

که من غمگین ترین شعرم سرودم

 

ترا من شاعرانه رسم کردم

به دور از هر بهانه رسم کردم

برای دیدنت من در دل شب

تو را مثل ترانه رسم کردم

 

بیا رؤیا بکش امشب برایم

دلی تنها بکش امشب برایم

میان باد و طوفان در عذابم

شبی زیبا بکش امشب برایم


نگاهت دردهایم را دوا کرد

سکوتم رد پایت را صدا کرد

نبودی پا به پای قاصدک ها

دلم هر شب برای تو دعا کرد

 

بیا تا خط سرخ عشق پر گیر

جفا بگذار و یک راه دگر گیر

شود رؤیای ما همرنگ مهتاب

بیا با من بیا راه سفر گیر

 

ببین، رؤیای من رنگش پریده است

کسی خوشبختی من را ندیده است

چنان زخمی شدم از جسم و از جان

که روحم پیله ی تن را دریده است


نگیری برق چشمت از نگاهگ

که من یک عاشق بی سر پناهم

اگر عاشق شدن جرم است و عصیان

من از این آستان غرق گناهم

 

پر از زخم و پر از تاول شده دل

به پا خار و روم منزل به منزل

شوم هر جا که باشی خاک راهت

نشیند کشتی قلبم در آن گِل

 

مرا با عطر گل ، نور و ستاره

به جشن ماه می بردی دو باره

بیا من را رهایی از خودم دِه

زمستانی شدن با تو بهاره


عجب آشفته حالی ای دل من

چرا بی پر و بالی ای دل من

هوس کردی از اینجا پر بگیری

همش در قیل و قالی ای دل من

 

کنار ماهتاب ، جای تو خالی

من و جام شراب ، جای تو خالی

من و درگیری چشمت ولیکن

من و درد و عذاب ، جای تو خالی

 

بیا پرواز کن در آسمانم

که من بی تو اسیری ناتوانم

بیا تا فرصتی در پیش داریم  

بده دستت به دستم مهربانم


من و دلتنگی ام با هم قرینیم

دو موجود از ازل با هم عجینیم

بجزء دلواپسی همدم نداریم

خدایا داغ هم هر گز نبینیم

|+| نوشته شده توسط گودرز عباسی در پنجشنبه دوم خرداد ۱۳۹۲  |
 از دکتر علی شریعتی
این متن منسوب به دکتر شریعتی است:قرآن کتابی است که نام بیش از ۷۰ سوره اش از مسائل انسانی گرفته شده است و بیش از ۳۰ سوره اش از پدیده های مادی و تنها ۲ سوره اش از عبادات! آن هم حج و نماز !

کتابی است که شماره آیات جهادش با آیات عبادتش قابل قیاس نیست …

این کتاب از آن روزی که به حیله دشمن و به جهل دوست لایش را بستند، لایه اش مصرف پیدا کرد و وقتی متنش متروک شد، جلدش رواج یافت و از آن هنگام که این کتاب را ــ که خواندنی نام دارد ــ دیگر نخواندند و برای تقدیس و تبرک و اسباب کشی بکار رفت، از وقتی که دیگر درمان دردهای فکری و روحی و اجتماعی را از او نخواستند، وسیله شفای امراض جسمی چون درد کمر و باد شانه و … شد و چون در بیداری رهایش کردند، بالای سر در خواب گذاشتند وبالاخره، اینکه می بینی؛ اکنون در خدمت اموات قرارش داده اند و نثار روح ارواح گذشتگانش و ندایش از قبرستان های ما به گوش می رسد.

قرآن ! من شرمنده توام اگر از تو آواز مرگی ساخته ام که هر وقت در کوچه مان آوازت بلند می شود همه از هم می پرسند ” چه کس مرده است؟ ”

چه غفلت بزرگی که می پنداریم خدا ترا برای مردگان ما نازل کرده است .

قرآن ! من شرمنده توام اگر ترا از یک نسخه عملی به یک افسانه موزه نشین مبدل کرده ام.

یکی ذوق می کند که ترا بر روی برنج نوشته،‌ یکی ذوق میکند که ترا فرش کرده ،‌یکی ذوق می کند که ترابا طلا نوشته ، ‌یکی به خود می بالد که ترا در کوچک ترین قطع ممکن منتشر کرده و … آیا واقعا خدا ترا فرستاده تا موزه سازی کنیم ؟

قرآن! من شرمنده توام اگر حتی آنان که تو را می خوانند و ترا می شنوند،‌ آن چنان به پایت می نشینند که خلایق به پای موسیقی های روزمره می نشینند… اگر چند آیه از تو را به یک نفس بخوانند مستمعین فریاد می زنند ”احسنت …! ” گویی مسابقه نفس است …

قرآن !‌ من شرمنده توام اگر به یک فستیوال مبدل شده ای حفظ کردن تو با شماره صفحه، خواندن تو آز آخر به اول، ‌یک معرفت است یا یک رکورد گیری؟ ای کاش آنان که ترا حفظ کرده اند، ‌حفظ کنی ، تا این چنین ترا اسباب مسابقات هوش نکنند .

خوشا به حال هر کسی که دلش رحلی است برای تو .

آنان که وقتی ترا می خوانند چنان حظ می کنند ،‌ گویی که قرآن همین الان به ایشان نازل شده است. آنچه ما با قرآن کرده ایم تنها بخشی از اسلام است که به صلیب جهالت کشیدیم.


|+| نوشته شده توسط گودرز عباسی در شنبه چهارم آذر ۱۳۹۱  |
 شعر پست مدرن : خلافیت و نو آوری یا ابتذال ادبی
14.00

یک شعر یا یک اثر ادبی در عین حالی که از جریانات فرهنگی و همگرا تاثیر می گیرد ، بر جریانات ادبی و فرهنگی نیز تاثیر دارد، این فرایند تاثیر پذیری و تاثیر گذاری بطور قطعی بخش اصلی و عمده ی فرهنگ یک جامعه را در بر می گیرد .

ادبیات یک جامعه برابر نیاز روز آن جامعه معمولا همیشه دستخوش تغییر و تحولاتی در زمان حال خود بوده و با توجه به حس خیال پردازی و نوگرایی در بین شاعران و نویسندگان ، مخصوصا قشر جوانتر ، همیشه پدیده های نویی در عرصه های فرهنگی ادبی به معرض ظهور گداشته شده است، در این رهگذر، اما در زمان معاصر، به راحتی میتوان به سبک یا جریان ادبی پست مدرن یا پست پدرنیزه اشاره ی مستقیم کرد، اما آشنایی با بایدها و نبایدها، ارزشها و ضد ارزشها برای یک شاعر یا نویسنده یا کسانی که به نوعی دستی بر آتش ادبیات مخصوصا این جریان نو دارند امری ضروری و اجتناب ناپذیر است، برای نقد و بررسی در آثار شاعران و نویسندگان ، مخصوصا قلم زنان نوپا و نوپرداز در این عرصه، منتقد به ناچار باید با چرایی، چگونگی، و جهت گیریهای فرهنگی ادبی ، مخصوصا از نقطه نظر زیبایی شناختی و پیش زمینه های فکری، علمی و نظری آنها اطلاعاتی جامع داشته باشد، طبق نظر «بورخس» برای رد یا نقض یک قانون، اول باید آن قانون را بدانیم.

 بعضی از صاحب نظران ادبی اععتقاد دارند که ورود جریان پست مدرن تاثیر تایین کننده ای بر ادبیات معاثر در جهان مخصوصا ادبیات فارسی دارد، در صورتی که این جریان ادبی پدیده ای است نو که فعلا و الزاما" باید ابتدا در کوره های داغ تجربه پخته و آبدیده شود تا بتوان آن را بعنوان یک عضو پیوندی اما غیر بومی، بر پیکر ادبیات فارسی، اول بومی سازی کرده سپس پذیرفت.

ایجاد تحول در زبان، فرهنگ و ادبیات یک جامعه بدون شک میتواند زمینه ساز پیشرفت و تعالی آن جامعه شود، به شرط آن که ورودی آن باعث تخریب ارزشهای اصیل بومی نشود.

فرهنگ و ادبیات فارسی چنان حرفهایی را برای گفتن دارد که به جرعت میتوان گفت هر فرهنگ و ادبیاتی را در خود ذوب می کند و خروجی قابل قبولی را از آن بومی سازی کرده و ارایه می دهد، فرهنگ و ادبیات غرب پتانسیل قابل قبول و مشرفی ندارد که در گستره ی فرهنک و ادبیات فارسی بتوان آن را آزاد کرد و یا این که به آموزه های فرهنگی ادبی ما آموزه ای بیافزاید، بلکه این جریان سیال ادبیات فارسی است که تاثیر گذار بوده و همیشه  سکاندار فرهنگ، ادب و تمدن دنیا به شمار می رفته است، مثلا اگر ما بخواهیم شعر پست مدرن را البته، با ویژگی هایی مانند بی پرده گویی و بی قیدی نسبت به ارزشهای خودی معرفی کنیم، فکر نمی کنم کار جدید و نویی را کرده باشیم، لذا در گذشته توسط ایرج میرزا شاعر ایرانی این بذله گویی ها در قالب شعر به عنوان یک ایده ی مبتذل مطرح و منتشر شده است، و با اینکه آثاری هم از سروده های مبتذل این شاعر وارد ادبیات فارسی شده است، ولی هیچ تاثیری بر روند رو به رُشت و بالندگی شعر و ادبیات فارسی نگذاشته است، کما اینکه اصولا  من به شخصه اعتقاد دارم که هدف این جریان نوپا «پست مدرن» ارتقاع و بهبود جریان های ادبی است نه ابتذال آن.

معمولا احساس و تخیلات شاعرانه همیشه به دنبال سوژه ها و ایده های نو و بکر می گردد، در مسیر حس و خیال، شاعران و نویسندگان جوان و نوگرایی هستند که با اسفاده از فرایند نوگرایی و نوپردازی اما مبتنی بر ارزشها، با ایده های نو جهانی، باعث ارایه و تثبیت یک جریان ادبی می شوند، میتوان گفت چنین حسی از تعهد، تعقل، اصالت و شناخت، نسبت به محیط فرهنگی در یک زمان جاری بر اساس نیاز جامعه ی فرهنگی امروز، سرچشمه می گیرد.

جریان پست مدرن یا پست مدرنیزه پدیده ی جدید و نویی که کمتر از یک دهه، وارد عرصه ی ادبیات فارسی شده است، برای اولین بار اصطلاح پست مدرن توسط یک شاعر اسپانیایی به نام «فرینکو دانیس»مطرح شد و پی آمد آن یک شاعر فرانسوی به نام « شارل بودلر » اصطلاح مدرنیزه را مطرح نمود، در جهت تثبیت و تحکیم این سبک ناشناخته ی ادبی جدید، شاعران، نویسندگان و صاحب نظران در بخشهای مختلف ادبی، فرهنگی و فلسفی به بحث و تبادل نظر پرداختند تا اینکه این پدیده ی ادبی با عنوان « پست مدرنیزم » وارد عرصه ی ادبیات گردید، پیروی از این مولود ادبی، اما محتوا گریز در شعر و ادبیات فارسی توسط بعضی از شاعران جوان اما کم تجربه، ابتدا خیلی سطحی و در بعضی جهات حتی کورکورانه و در مواردی هم بصورت کلیشه نمایان می شد ولی رفته رفته شاعران و نویسندگان جوان اما متعهد و نوگرا پا به عرصه ی ظهور گذاشتند و آثار قابل قبولی را هم در قالب شعر پست مدرن خلق کردند، هنوز این فرایند ادبی که کمتر از یک دهه از ورود آن به ادبیات فارسی می گذرد بر خلاف نظر بعضی ها نتوانسته چندان تاثیر تایین کننده ای بر شعر و ادبیات فارسی بگذارد .

در نگاه اول می شود گفت که این جریان نوپا یک نیاز منطقی در جهت تحولی تازه در ادبیات معاصر است اما از یک طرف، با توجه به اینکه، فرهنگ و ادبیات در یک جامعه همیشه نقش اصلی و کلیدی را در جهت تربیت نسل ها دارد، لذا نخوه گان و همه ی اهل قلم وظیفه دارند هر ورودی فرهنگی را با شناخت و منطبق با ارزشهای بومی با فرهنگ و ادبیات فارسی پیوند دهند، و از طرف دیگر باز بودن مرز های فرهنگی و ورود جریانهای مرتبط با فرهنگ و ادب یک نیاز برای امروز و یک امر اجتناب ناپذیر است، اما در اینجا حضور پر رنگ شاعران و نویسندگان جوان اما مطلع و مسلح به دانش ادبی روز، در عرصه ی ادبیات فارسی به جهت بومی سازی فرایند های نوین در شعر و ادبیات این مرز و بوم یک ضرورت مطلق به نظر می رسد.

این حقیقت بر جامعه ی ادبی جهان پوشیده نیست که صاحب نظران و منتقدان و حتی محققان با اینکه مدت ها به بحث و تبادل نظر در خصوص این جریان پرداختند، اما هنوز حتی به اتفاق نظر واحدی در مورد پست مدرن یا پست مدرنیزه بودن آن نرسیدند و به همین علت برای تایید این جریان ادبی نمیتوان جهت گیری و آرای محققان را جمع بندی و در یک مسیر فکری واحد هدایت کرد .

این جریان تازه از پیچیدگی و دشواری های خاص خود برخوردار است و همواره این سوال در بین مخاطبین اندک آن مطرح است که آیا پست مدرن امتداد و ادامه ی همان مدرنیزم است ؟یا اینکه جریان ادبی مستقل و مجزایی است، اما بعضی اینگونه مرزبندیها را اختیاری می دانند و هیچ گونه مرز بندی منطقی ای بین مدرنیزم و پست مدرن قایل نمی شوند و این موضوع اصالت ادبی این جریان را زیر سوال می برد .

با اندکی تامل، تعمق و مطالعه در حوزه های ادبی به این نتیجه خواهیم رسید که معمولا در میادین نقد، همیشه آثاری لطمه می بینند که از اصالت و اتکا یا ارزش زیبا شناختی مناسبی برخوردار نباشند و اگر کمی تعامل ادبی حزینه کنیم در می یابیم، شعر پست مدرن از جمله آثاری است که با توجه به واژه ها و مضامین غیر اخلاقی، سستی و کاستیهای محتوایی، و از همه روشنتر، عنوان مجهول و بی هویت این جریان نوپا، می توان در مقابل اندکی نقد به کلی آنرا تخریب کرد.

با نگاهی اجمالی و سطحی به غزل پست مدرن و آثار ادبی که اصطلاحا و متاسفانه در حوزه ی نوآوری جای گرفته اند به این نتیجه میتوان رسید که ابنذال زبانی و موضوعی تنها و اصلی ترین عناصر تشکیل دهنده ی جریان پست مدرن یا مدرنیزم هستند که اغلب در غزل پست مدرن کاملا رعایت شده است و اصلا غزل پست مدرن بدون این عناصر، هجو است و آن  را پست مدرن نمی دانند .

صرفنظر از مؤلفه هایی چون بی‌پردگی، ابتذال موضوعی و زبانی در این جریان، ضعفها و کاستی های دیگری مانند ناسازگاری نام یا عنوان، با متن و محتوای غزل پست مدرن است . 

تعقید موضوعی،محتوایی و معنایی از یک سو و دشواری زبان از سوی دیگر دو ویژگی بعدی در این جریان نو ظهور می باشند، این ویژگی ها در آثار پست مدرن چنان پر رنگ اند که مخاطب در آن  رهگذر به هیچ نتیجه ای دست پیدا نمیکند و به نوعی سردر گمی در مفهوم، موضوع و عدم ارتباط بین عنوان و متن«محتوا» دچار می شود، و البته ناگفته نماند که«مخاطب نفهمیدن» یک ضعف و یکی دیگر از ویژگی های بارز ادبیات مدرنیستی است.

به عقیده «رومن یا کوبسن» هر الگوی ارتباطی تشیکل شده از یک پیام که گوینده بیان می‌کند و یک یا جمعی مخاطب یا گیرنده که آن پیام را می‌گیرند، ولی این فرآیند به خودی خود نمی تواند ارتباط منطقی ای را بین گوینده و مخاطب بر قرار کند، لذا پاراگراف های دیگری مانند مفهوم که زمینه ی اصلی پیام است و نشانه گذاری هایی که فهم معنا را ممکن می سازد، لازم است تا مخاطب به نتیجه برسد و فهم منطقی ای را از صدای ندا دهنده به دست آورد.

اگر در یک اثر الگوی فوق رعایت نشده باشد، در نتیجه مخاطب به تعبیری بدنبال نخود سیاه رفته است و در بُعد تخیل خوانی آثار، و حس آمیزی دچار اختلال شده و به علت سردر گمی نمی تواند فضایی برای دریافت ایجاد کند، باید گفت شعر یا هر اثر ادبی ای که مخاطب بهره ای از آن از نظر مفهومی و زیباشناختی نتواند دریافت کند از اساس بی محتوا و غیر معقول است و این اثر جایی در ابیات یک جامعه ندارد .

سکس گویی و بکار گیری واژگان رکیک و نامتعارف، باز نمایی و انعکاس خیالی غرایز جنسی ونمایش هویت جنسی بدن به وسیله ی الفاظ مرتبط در حوزه ی خیال، از عمده ویژگی های دیگر پست مدرن است، گویا پیروان این مولود ناخلف ادبی نمی دانند که بطور افتخاری و بدون هیچ جبری اندیشه ی خود سانسوری توسط مردم جامعه در کل حوزه ی زبان و ادبیات فارسی از دیر باز نهادینه شده است، استفاده از واژه ها و مضامین سکس در آثار اصطلاحا پست مدرن نه تنها به پیشبرد این فرایند کمکی نمیکند بلکه، ابتذال لفظی و خیالی در شعر مخاطب را به گریختن وا میدارد .« پیشنهاد میکنم رمان معروف [زن تنهای ویلی مستر] اثر ویلیام گس را در این خصوص مطالعه بفرمایید»

متاسفانه در جامعه‌ای که سکس به وسیله ابتذال ادبی  در باورهای بومی مردم وارد شده است پرداختن به شعر  جز فاصله گرفتن مخاطب از خطیب و محدود شدن خوانندگان نتیجه ی دیگری در بر ندارد.

در پایان از خداوند بزرگ مرتبت می خواهم که یک لحظه مرا به خودم وانگذارد و همواره او مسیر زندگی را برای من در همه ی ابعاد مشخص، و هدایت کند . گودرز عباسی 1/مهر/1391

 

|+| نوشته شده توسط گودرز عباسی در چهارشنبه دوازدهم مهر ۱۳۹۱  |
 چند رباعی

ای‌گل که درون پنجره جا داری

 در آب و گِل دلم تو مأوا داری

من پنجره‌ی خانه گشودم، نرگس

شاید که تو از پنجره پروا داری

800x600

من شاعر آشفته تر از مجنونم

چون بغض بهم فشرده‌ی کارونم

از بمب نشسته در سکوتم دیدی!

منقار پرنده‌ی قلم در خونم
|+| نوشته شده توسط گودرز عباسی در یکشنبه بیست و هفتم فروردین ۱۳۹۱  |
 در امتداد یک غزل گم کرده بودمت...

درود و سپاس بر فرزندان غیور کوروش و میراث داران هخامنش...

آغاز سال 7033 آریایی

وسال 3749 زرتشتی

وسال 2570 هخامنش

وسال 1391 خورشیدی

بر همه ی ایرانیان متمدن و فرهنگ دوست مبارکباد

سالی خوش و توام با شادی و شادکامی برای همه ی خوانواده های ایرانی  آرزو میکنم.


800x600

در امتداد یک غزل

یک‌شب نیامدی ، که جانم به‌لب رسید

بسکه سرودمت، قلم قامتش خمید

ساز غزل، آهنگ ترا کوک کرده بود

چشم سحر ترا به طبل ماه می‌کشید

صد پنجره پر شده از مخمل خیال

تا روح تو در پیکر غزلم دمید

از خشکی چشم تو بهار من پژمرد

دل این‌چنین خشک‌سالی به‌خود ندید

من بودم و شب و قلم ، مستی وخیال

ماندم، سحر شود، مستی از سرم پرید

در امتداد یک غزل گم کرده بودمت

عکس‌ات میان قطره‌ی اشک من چکید

دیدم که ترا جستجو می‌کند دلم

خورشید را در پس پرده‌ی شب کی دید

قفل دلم بی کلید گشوده بود حافظ

با یک غزل هر شش دانگ دلم را خرید

شنیده‌ام عصمت شب میدرد سهیل

خورشید روی تو، آنکه پرده می‌درید

تو وعده‌ی چشمه می‌دهی و من تشنه

موی سیاه من شد از غیبت‌ات سفید

|+| نوشته شده توسط گودرز عباسی در یکشنبه بیست و هشتم اسفند ۱۳۹۰  |
 مصاحبه عباسی با خبر گزاری ایسنا
گودرز عباسی:
ادبیات ما چیزی كم ندارد كه بخواهد از فرهنگ غرب بگیرد

فرهنگي و هنري  9/12/1390  12:03:16
9012-8380-5 كد خبر
RSS :: پرینت

یك شاعر گفت: شاعر نباید تحت تاثیر گول‌زنك‌های شرقی و غربی، كه به تهاجم فرهنگی كمك می‌كنند، قرار گیرد.

 

گودرز عباسی در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) در خوزستان بیان كرد: شاعر باید رای خود را داشته باشد و چیزی را به مخاطب بدهد كه از داشته‌های درونی او سرچشمه گرفته باشد.

 

وی افزود: شاعر نباید سعی كند كه تحت تاثیر باشد. اگر تحت تاثیر باشد عوامل منفی و عواملی كه می‌توانند به ادبیات فارسی ضربه بزنند در اثر او تاثیر می‌گذارند و در این شرایط باید فاتحه ادبیات را خواند. شاعر نباید تحت تاثیر گول‌زنك‌های شرقی و غربی قرار بگیرد و به تهاجم فرهنگی كمك كند.

 

او ادامه داد: با توجه به فرهنگ غنی و سابقه‌داری كه داریم دنیا بر علیه ما به پا خواسته است. فرهنگی كه ما داریم از تمام سلاح‌های اتمی كه دشمن دارد مهم‌تر است. اگر تاریخ را مطالعه كنیم می‌بینیم كه هر كشوری كه به ما حمله كرده اگر ظاهرا بر ما پیروز شده اما به مرور زمان تحت تاثیر فرهنگ ما قرار گرفته است. نمونه بارز آن مغول است كه خیلی از دانشمندان و ادبای آن كسانی هستند كه به ایران حمله كرده بودند و تمام این موارد تحت تاثیر فرهنگ ما بوده است.

 

عباسی، در خصوص تاثیرپذیری ادبیات ایران از ادبیات پست ‌مدرن، اظهار كرد: ما چیزی كم نداریم كه بخواهیم از فرهنگ غرب بگیریم. اما شعر پست‌ مدرن در ادبیات معاصر شكل گرفته است. به گفته حضرت امام (ره) اگر باید علم را از دشمن بگیریم باید بگیریم. پست ‌مدرن به عنوان یك قالب چیز بدی نیست.

 

وی تاكید كرد: من به دلیل بی‌پرده بودن شعر پست‌ مدرن میانه خوبی با ‌آن ندارم اما شاعری كه به این قالب می‌پردازد باید كاملا متعهدانه برخورد كند و مسایل فرهنگی روز را مد نظر داشته باشد و به گونه‌ای كار كند كه شعرش اثرات اجتماعی بدی نداشته باشد.

 

این شاعر توضیح داد: در واقع شعر پست ‌مدرن باید بومی ‌شود. قالب شعر مانند ابزاری است كه نباید مساله علمی لحاظ شود. مساله علمی آن چیزی است كه به جامعه تحویل داده می‌شود.

 

او تاكید كرد: نویسنده و شاعر باید از كسی تاثیر بگیرد كه از خود او بالاتر است. اگر شاعر در قالب پست ‌مدرن مسایل روز جامعه را مطرح كند به نتایج بهتری می‌رسد.


انتهاي پیام
ارسال خبر به دوستان
* گیرنده(ها):
آدرس ایمیل ها را با علامت کاما از هم جدا نمایید. (حداکثر 3 آدرس پست الکترونیکی گیرنده را وارد نمایید)
متن ارسال:

ارسال نظر
نام و نام خانوادگی:
آدرس سایت شما:
* آدرس پست الکترونیکی:
* متن:
|+| نوشته شده توسط گودرز عباسی در چهارشنبه دهم اسفند ۱۳۹۰  |
 

خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا):


شعرهای دهه 80 گودرز عباسی در دفتری با نام "ساز غزل نت تو را كوك كرده بود" منتشر می‌شود.

 

به گزارش خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) از خوزستان این دفتر شعر كلاسیك 50 رباعی، یك مسمط با تضمین از غزل "مژده‌ ای دل..." حافظ، چند مثنوی بلند و 60 غزل دارد.

 

شعرهای این دفتر مضامین عاشقانه، آیینی و رباعیات اجتماعی را شامل می‌شود و در آن اشاره‌هایی به مسایل مرتبط با اطلاعات محل كار شاعر شده است.

 

گودرز عباسی همچنين اصطلاحات علمی را در شعرهای خود آورده است تا صورت جدیدی به شعر خود داده باشد.

 

مقدمه این دفتر را پرویز حسینی، شاعر و مترجم، نوشته است و عباسی در پیشگفتار كتاب پیرامون خطراتی كه ادبیات را تهدید می‌كنند و چگونگی سرودن شعر سخن گفته است.

 

دفتر شعر «ساز غزل نت تو را كوك كرده بود» 105 صفحه دارد، حاوی شعرهای دهه 80 شاعر است و اكنون در مرحله دريافت مجوز است.


|+| نوشته شده توسط گودرز عباسی در پنجشنبه چهارم اسفند ۱۳۹۰  |
 چند ربایی آیینی

آن شعله که در زمانه‌ ‌می‌زد آتش

از سوز عطش زبانه‌ می‌زد آتش

عباس که لب تشنه تر از آب نبود

از هُرم لبش جوانه می‌زد آتش


عباس تویی؟ دست تو دستار خدا

دستی که جدا شد از تو، شد یار خدا

دندان به جگر کشیدی و مشک نبود

این مشک دریده ماند در کار خدا


آن نغمه که با مشک سرودی، عباس

دل از همه‌ی خلق ربودی، عباس

لب تشنه فرات است، تو خود دریایی

«دریا نکشد منّت رودی»، عباس


از داغ تو کارون، کمرش خم باشد

در وصف تو دریا به نظر کم باشد

این رود فراتی که به دریا ننشست

از هیبت دریایی تو نــــــــــــــــــم باشد

|+| نوشته شده توسط گودرز عباسی در شنبه نوزدهم آذر ۱۳۹۰  |
 چشمان تو

تصویر تو کی نشسته در قاب غزل

چشمان تو شد قافیه ی ناب غزل

دلواپس آن نگاه سرگردانم

تا می رود آن نگاه در خواب غزل

از چشم تو چشمه ی غزل می جوشد

نگذار بیوفتم از طب و تاب ، غزل

گم شد کلمه میان اقلیم نگاه

شد قوس لبت واژه ی کمیاب غزل

چشمم که ترا گرفته امشب بستم

تا بو نکند سیب تو بشقاب غزل

در برکه ی ما بیا شبی مهتابی

تا ماه مجسم شود از آب غزل


 


|+| نوشته شده توسط گودرز عباسی در شنبه چهاردهم آبان ۱۳۹۰  |
 چند ربایی

 

در منزل من عطر وجودت باقیست

مرموز، دوچشم آبی ات اشراقیست

چون با تو نشینم ، همه ی درد دواست

تقدیم تو هر چه می و جام و ساقیست

 

تمرین دلم روی خط و خال  تو بود

آن دفتر خط دار قشنگ مال تو بود

هی روی خودم رسم شدم ، خط خوردم

دیدم ملکی شدم که بر بال تو بود

 


|+| نوشته شده توسط گودرز عباسی در چهارشنبه یازدهم آبان ۱۳۹۰  |
 
 
 
بالا